Dit oude tempelcomplex is een verfijnd voorbeeld van religieuze kunst uit het Verre Oosten. Het heeft de tand des tijds doorstaan: het heeft brand en oorlog doorstaan en belichaamt vandaag de dag schoonheid, gratie en gelijkmoedigheid.
De Bulguksa-tempel is het imposante middelpunt van een religieus architectonisch complex van uitzonderlijke betekenis. Bulguksa, gebouwd in het jaar 774, is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van de United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) als een meesterwerk van boeddhistische kunst uit het Verre Oosten. Het tempelcomplex is niet alleen een voortreffelijk voorbeeld van religieuze architectuur in de regio, maar ook van de materiële uitdrukking van het boeddhistische geloof.
Zoals de naam aangeeft, werd Bulguksa ontworpen als een verbeelding van de gelukzalige staat van de Boeddha in de huidige wereld. De tempel was bedoeld om het gelukkige land te belichamen waar de sterfelijke mens wordt bevrijd van het lijden van het leven door de leer van de Boeddha te volgen, of het Lotusland, zoals beloofd in de Avatamsaka-soetra. Deze belichaming van het Lotusland vormde de theoretische grondslag voor de bouw van de tempel. Het doel van het tempelontwerp was dan ook tweeledig: het moest trouw zijn aan de leer van de Boeddha en het moest schoon zijn.
Onder de vele schatten van Bulguksa heeft het voorname paar pagodes op de hoofd binnenplaats een unieke en ongeëvenaarde geschiedenis. De twee dynamische en onderscheidende stenen pagodes, die ongeveer 30 meter uit elkaar staan, hebben meer dan twaalf eeuwen overleefd en de vlammen van oorlog doorstaan die alle oorspronkelijke houten gebouwen van de tempel verzwolgen en vernietigden. Geen van de circa duizend stenen pagodes die over Korea verspreid staan, overtreft hen in diepgaande filosofische betekenis en esthetische charme. Samen vormen zij een volmaakt paar: de vorstelijke waardigheid en eenvoud van de Seokga-pagode versterken op indrukwekkende wijze de complexiteit van de rijk gedecoreerde Pagode van de Vele Schatten.
De Seokga-pagode wordt ook wel de ‘Pagode zonder weerspiegeling’ genoemd, een verwijzing naar de droevige legende van Asanyeo, de vrouw van de Baekje-steenhouwer Asadal, die de pagode bouwde. De arme vrouw kwam naar Gyeongju om haar man te zien, nadat er jarenlang geen nieuws van hem was gekomen. Omdat buitenstaanders niet werden toegelaten tot de heilige bouwplaats, werd haar gezegd bij een vijver nabij de tempel te wachten totdat de voltooide pagode zich in het water zou weerspiegelen. Zij wachtte tevergeefs. Er verscheen geen weerspiegeling en uiteindelijk wierp zij zich in de vijver.
* Foto's met dank aan de Korea Tourism Organization.