Minyo, het meest gerenommeerde genre binnen de Koreaanse volksmuziek, weerspiegelt het hart van het gewone volk in woorden van liefdesverdriet, strijd en wanhoop.
Gangwon-do Arirang
Uitgevoerd door Mook Gye-wol, Yi Eun-ju, Ahn Bi-chui
Minyo (Koreaanse volksliederen) betekent letterlijk liederen uit de folklore. Daarom is minyo de traditionele muziek die Koreanen het vaakst zingen. Koreaanse volksliederen bevatten de bitterzoete emotie van Koreanen. Zij zongen wanneer zij in de rijstvelden of op het land werkten, wanneer een relatie met hun geliefde eindigde en wanneer hun leven zwaar en bedrukkend was.
Minyo wordt in grote lijnen naar regio ingedeeld in drie typen: Gyeonggi-, Namdo- en Seodo-minyo. Gyeonggi-minyo is traditioneel populair in het centrale gebied rond Seoul, terwijl Namdo-minyo veel voorkomt in het zuidelijke gebied rond Jeolla-do en Seodo-minyo wijdverbreid is in het noordwestelijke gebied (het huidige Noord-Korea) rond Pyeongan-do en Hwanghae-do.
Gyeonggi-minyo: Taepyeong-ga
Uitgevoerd door Yi Choon-Hee
Namdo-minyo: Huiyeo Neungcheong
Uitgevoerd door Kim So-Hee, Park Gui-Hee, An Hyang-Nyeon, Oh Jung-Sook, Nam Hae-Sung
Seodo-minyo: Gin-Ari en Jajin-Ari
Gezongen door Kim Gwang-Sook
Gyeonggi-minyo wordt doorgaans gekenmerkt door een licht wiegend tempo en een opgewekte sfeer. Naarmate de muziek zich ontvouwt, ontstaat een gevoel van vreugde en verheffing. Namdo-minyo heeft een relatief traag tempo en een ruwe, donkere klankkleur. De scherp afwisselende melodie geeft een gevoel van diepe, naar binnen gekeerde wanhoop. Seodo-minyo wordt gekenmerkt door hoge, heldere nasale tonen en een verfijnd vibrato, die samen niet alleen intense gevoelens van weeklacht en verdriet oproepen, maar ook de kracht hebben om de vreugde en het geluk van het dagelijks leven uit te drukken. In contrast met Gyeonggi-minyo heeft het een traag tempo en een zuiver, verstild gevoel dat doet denken aan een koele herfstlucht.
* Muziekfragmenten met dank aan de platenmaatschappijen.