Ten starożytny kompleks świątynny jest znakomitym przykładem dalekowschodniej sztuki sakralnej. To ocalałe dziedzictwo: przetrwał ogień i wojnę, a dziś trwa, ucieleśniając piękno, grację i niewzruszony spokój.
Świątynia Bulguksa jest okazałym centralnym punktem kompleksu architektury sakralnej o wyjątkowym znaczeniu. Zbudowana w 774 roku, Bulguksa została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) jako arcydzieło dalekowschodniej sztuki buddyjskiej. Kompleks świątynny jest nie tylko wybitnym przykładem architektury sakralnej regionu, lecz także materialnym wyrazem wiary buddyjskiej.
Jak wskazuje nazwa, Bulguksa została zaprojektowana jako ukazanie błogosławionego stanu Buddy w obecnym świecie. Miała ucieleśniać szczęśliwą krainę, w której śmiertelna istota zostaje uwolniona od cierpienia życia dzięki podążaniu za naukami Buddy, czyli Krainę Lotosu, obiecaną w Sutrze Awatamsaki. To ucieleśnienie Krainy Lotosu stanowiło teoretyczną podstawę budowy świątyni. Cel projektu świątyni był zatem dwojaki: miał być wierny naukom Buddy oraz piękny.
Wśród licznych skarbów Bulguksa wyróżniająca się para pagód na głównym dziedzińcu ma wyjątkową i niezrównaną historię. Te dwie dynamiczne i wyraźnie odmienne kamienne pagody, stojące w odległości około 30 m od siebie, przetrwały ponad 12 stuleci, opierając się płomieniom wojny, które ogarnęły i zniszczyły wszystkie pierwotne drewniane budowle świątyni. Żadna z około tysiąca kamiennych pagód rozsianych po Korei nie przewyższa ich pod względem głębokiej filozoficznej wymowy i estetycznego uroku. Tworzą doskonałą parę, ponieważ książęca godność i prostota Pagody Seokga w niezwykły sposób podkreślają złożoność bogato zdobionej Pagody Wielu Skarbów.
Pagoda Seokga nazywana jest również „Pagodą bez odbicia”, co nawiązuje do smutnej legendy o Asanyeo, żonie murarza z Baekje, Asadala, który zbudował tę pagodę. Biedna kobieta przybyła do Gyeongju, aby zobaczyć męża, ponieważ od lat nie miała od niego żadnych wieści. Ponieważ osobom z zewnątrz nie wolno było wchodzić na święty plac budowy, powiedziano jej, by czekała nad stawem w pobliżu świątyni, aż ukończona pagoda odbije się w wodzie. Czekała daremnie. Odbicie się nie pojawiło, a ona w końcu rzuciła się do stawu.
* Zdjęcia dzięki uprzejmości Koreańskiej Organizacji Turystycznej.