Różnorodna i bogata koreańska muzyka tradycyjna wyraża optymistycznego ducha, który przemienia smutek i rozpacz w uniesienie i radość.
<Malowidło przedstawiające taniec w grobowcu Muyongchong z okresu Goguryeo, jednego ze starożytnych Trzech Królestw, IV wiek.>
Koreańska muzyka tradycyjna: śpiew radości i smutku narodu koreańskiego
Koreańska muzyka tradycyjna lub ludowa (po koreańsku „gukak”) jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od starożytności. Gukak ma wiele odrębnych cech — od najbardziej podstawowych elementów muzyki po jej brzmienie i formę. Choć pozostawała pod wpływem instrumentów i muzyki Chin, tradycyjna muzyka koreańska wykształciła wyjątkową, dojrzałą osobowość muzyczną, która przez ponad tysiąclecie wchłaniała cechy i upodobania muzyczne narodu koreańskiego.
Sześć reprezentatywnych tradycyjnych instrumentów koreańskich.
Gayageum (dwunastostrunowa koreańska cytra)
W wykonaniu Ji Aeri
Geomungo (sześciostrunowa koreańska cytra basowa)
W wykonaniu Heo Yoon-Jeong
Danso (koreański pionowy obój bambusowy)
W wykonaniu Lee Saeng-Kang
Daegeum (koreański flet bambusowy)
W wykonaniu Lee Saeng-Kang
Piri (koreański bambusowy obój dwustroikowy)
W wykonaniu Han Se-Hyun
Haegeum (koreańskie dwustrunowe pionowe skrzypce)
W wykonaniu Kim Young-Jae
Bach – Aria na strunie G (daegeum) w wykonaniu Daegeumi Nuna
<Muzycy grający na najbardziej reprezentatywnych tradycyjnych instrumentach Korei.>
Koreańczycy od zawsze cenili śpiew i taniec. Starożytne chińskie kroniki historyczne opisują, jak „ludzie Wschodu… lubią pić wino, śpiewać i tańczyć” oraz jak „ludzie podróżują drogami dniem i nocą, a dźwięk śpiewu nie ustaje, ponieważ kochają śpiewać”. „Ludzie Wschodu” oznaczają tutaj Koreańczyków. Oczywiście pieśni Koreańczyków z tamtych czasów nie przetrwały do dziś w dokładnie tych samych formach, lecz koreańskie zamiłowanie do śpiewu i tańca, określane po koreańsku jako „sinmyeong”, pozostaje dziś równie silne jak przed wiekami.
<Barwne, żywe kadencje muzyki rolników wyrażają radości i smutki samych rolników.>
W wykonaniu Kim Duk-Soo Samulnori Band
Sinmyeong, źródło optymistycznego ducha, który przemienia nawet smutek w uniesienie
Tradycyjna muzyka koreańska jest rozległa i głęboka zarówno pod względem gatunków, jak i znaczeń. Obejmuje muzykę rolników, która poprzez porywające rytmy wyraża ich życie; pansori (koreańską solową operę muzyczną) oraz talchum (taniec w maskach), bogate w parodię i humor; majestatyczną muzykę dworską wykonywaną podczas ważnych wydarzeń w pałacu królewskim; a także muzykę klasyczną (zwaną po koreańsku „jeongak”), taką jak gagok, yeongsan hoesang i sijo, ucieleśniającą eleganckiego, wyrafinowanego ducha seonbi (uczonych z dynastii Joseon). Muzyka religijna, taka jak buddyjskie beompae, oraz muzyka rytuałów szamańskich również należą do kanonu tradycyjnej muzyki koreańskiej, nadając mu szczególną różnorodność i bogactwo.
<Występ minyo (koreańskich pieśni ludowych) w wykonaniu mistrzów pansori.>
Arirang (niematerialne dziedzictwo kulturowe ludzkości UNESCO)
W wykonaniu Yi Eun-Ju, mistrzyni śpiewu ludowego
<Wykonanie królewskiej muzyki dworskiej.>
Sujecheon (reprezentatywna koreańska muzyka dworska)
W wykonaniu Jeongnong Akhoe
Powszechnym nieporozumieniem dotyczącym gukak jest przekonanie, że jest ono powolne, smutne i posępne. To całkowicie błędny pogląd, ponieważ w standardowych gatunkach gukak nie ma w ogóle smutnych pieśni. Standardowe gatunki tradycyjnej muzyki koreańskiej opierają się na idei, by nie wyrażać smutku w smutny sposób. Dlatego muzyka ta brzmi silnie, jasno i harmonijnie. Z drugiej strony w gatunkach ludowych istnieje wiele pieśni o smutnym tonie. Susimga, Yukjabaegi, Heungtaryeong, Sanjo i Sinawi to utwory głęboko melancholijne, znane z tego, że wywołują niekończący się potok łez. A jednak jednocześnie ich energiczne i zaraźliwe rytmy skłaniają słuchacza, by wstał i zatańczył. Wynika to z faktu, że podstawowa natura Koreańczyków opiera się nie na „han” (urazie, smutku), lecz na „heung” (uniesieniu, ekscytacji). Taniec do smutnych pieśni oraz tworzenie energicznego, pogodnego nastroju nawet podczas śpiewania o życiowych troskach stanowi najbardziej pociągający aspekt tradycyjnej muzyki koreańskiej, a zarazem fundament koreańskiej psychiki i jej sinmyeong.
<Scena z występu pansori (koreańskiej solowej opery muzycznej), w której śpiewaczka dostosowuje głos do rytmu bębna.>
Pansori Choonhyang-ga
W wykonaniu Kim So-Hee, mistrzyni śpiewu pansori
<Jongmyo Jeryeak to ceremonia ku czci przodków, obejmująca śpiew i taniec, wykonywana dla rodziny królewskiej.>
Spotkanie tradycji i nowoczesności, Wschodu i Zachodu: nowa ewolucja tradycyjnej muzyki koreańskiej
Ostatnio młodzi muzycy gukak zaczęli wykonywać fusion gukak, łączące elementy tradycyjnej muzyki koreańskiej z nowoczesnymi gatunkami. W „zespole” fusion partie wokalne wykonuje śpiewak pansori, a instrumentarium obejmuje tradycyjne instrumenty koreańskie, takie jak ajaeng, gayageum, geomungo i buk, oraz instrumenty zachodnie, takie jak gitara i fortepian. Powstająca w ten sposób muzyka jest nową formą gukak, stworzoną z myślą o gustach współczesnych melomanów. Zdobywając coraz większe zainteresowanie i popularność, muzycy ci wytyczają nową drogę dla muzyki koreańskiej.
<Występ Seulgidoong, zespołu fusion gukak.>
Samulnori, najbardziej znana forma gukak, składa się z czterech instrumentów ludowych: buk (bęben), janggu (bęben klepsydrowy), jing oraz kkwaenggari. Instrumenty te łączą się, tworząc energiczną formę muzyki i performansu. Samulnori nie jest tradycyjnym gatunkiem muzycznym; zostało zapoczątkowane w 1978 roku przez czterech młodych muzyków gukak pod kierownictwem Kim Duk-soo. To przykład tego, jak tradycyjna muzyka koreańska została przekształcona w nowoczesny gatunek.
<Zespół samulnori Kim Duk-soo w swoich najwcześniejszych latach.>
<Pełen sinmyeong występ samulnori, który odbył się w Paryżu w 2010 roku.>
Formatem muzycznym, który wyniósł heung samulnori o krok dalej, jest grupa performatywna Nanta. Nanta wykorzystuje rytm samulnori jako podstawę komicznego, dramatycznego i pozbawionego słów przedstawienia rozgrywającego się w kuchni restauracyjnej. Ponieważ nie padają w nim słowa, każdy może w pełni cieszyć się historią i rytmami muzyki. Powstała w 1997 roku Nanta osiągnęła na całym świecie naprawdę imponujące wyniki frekwencyjne. Na tyle popularna, że ma własną salę widowiskową na Broadwayu, kolebce współczesnego musicalu, Nanta nadal zdobywa publiczność zarówno w Korei, jak i w krajach na całym świecie.
Podobnie jak wszystkie inne dziedziny sztuki, muzyka nie jest bytem stałym ani niezmiennym, lecz wyrazem codziennego życia określonej epoki. Tradycyjna muzyka koreańska, istniejąca od tysięcy lat, do dziś ewoluuje, łącząc się z muzyką Zachodu.
<Występ na gayageum zaprezentowany w formie orkiestry, z udziałem dyrygenta.>
Historia pewnej miłości
Wykonanie: Sookmyung Gayageum Orchestra
* Zdjęcia dzięki uprzejmości Korea Tourism Organization oraz Cultural Heritage Administration of Korea.
* Próbki muzyczne dzięki uprzejmości wytwórni płytowych.