Minyo, najbardziej znany gatunek koreańskiej muzyki ludowej, odzwierciedla serce prostych ludzi poprzez ich słowa o złamanym sercu, zmaganiach i rozpaczy.
Arirang z Gangwon-do
Wykonanie: Mook Gye-wol, Yi Eun-ju, Ahn Bi-chui
Minyo (koreańska pieśń ludowa) dosłownie oznacza pieśń folkloru. Dlatego Minyo jest tradycyjną muzyką najczęściej śpiewaną przez Koreańczyków. Koreańskie pieśni ludowe zawierają słodko-gorzkie emocje Koreańczyków. Śpiewali je podczas pracy na polach ryżowych lub innych polach, gdy kończyła się relacja z ukochaną osobą oraz gdy życie było trudne i przytłaczające.
Minyo dzieli się zasadniczo na trzy typy według regionu: Gyeonggi, Namdo i Seodo Minyo. Gyeonggi Minyo jest tradycyjnie popularne w centralnym obszarze wokół Seulu, Namdo Minyo występuje powszechnie na południu, w okolicach prowincji Jeolla-do, a Seodo Minyo dominuje w północno-zachodnim obszarze (dzisiejsza Korea Północna), obejmującym okolice Pyeongan-do i Hwanghae do.
Gyeonggi minyo: Taepyeong-ga
Wykonanie: Yi Choon-Hee
Namdo Minyo: Huiyeo Neungcheong
Wykonanie: Kim So-Hee, Park Gui-Hee, An Hyang-Nyeon, Oh Jung-Sook, Nam Hae-Sung
Seodo Minyo: Gin-Ari i Jajin-Ari
Śpiew: Kim Gwang-Sook
Gyeonggi minyo cechuje się zazwyczaj kołyszącym tempem i pogodnym nastrojem. W miarę rozwoju muzyki słuchacz odczuwa radość i uniesienie. Namdo Minyo ma stosunkowo wolne tempo oraz surową, ciemną barwę. Jego ostro kontrastująca melodia daje poczucie głębokiej, wewnętrznej rozpaczy. Seodo Minyo wyróżnia się wysokimi, czystymi tonami nosowymi i delikatnym wibratem, które razem wywołują nie tylko intensywne uczucia lamentu i smutku, lecz także niosą siłę wyrażania radości i szczęścia codziennego życia. W przeciwieństwie do Gyeonggi Minyo ma wolne tempo oraz czyste, spokojne odczucie przywodzące na myśl chłodne jesienne niebo.
* Próbki muzyczne dzięki uprzejmości wytwórni płytowych.