Pobyt w świątyni – duchowa podróż w poszukiwaniu spokoju

Odkryj ciszę w pięknych świątyniach Korei.

Poznaj koreańską medytację Seon, doświadcz wyjątkowego życia świątynnego i ciesz się pięknem natury w spokojnym, górskim krajobrazie.

Odnajdź spokój umysłu i pozwól, by stresy współczesnego życia się rozpłynęły.

Czym jest pobyt w świątyni?

Pobyt w świątyni to wyjątkowa okazja dla zagranicznych turystów, aby zamieszkać w buddyjskiej świątyni i z bliska poznać oraz doświadczyć koreańskiej kultury buddyjskiej. Większość świątyń położona jest głęboko w górach, dzięki czemu odwiedzający mogą w pełni cieszyć się pięknem natury. Poprzez praktyki duchowe, takie jak medytacja Seon (zen) i rytuały buddyjskie, goście osiągają spokój umysłu tak bardzo potrzebny we współczesnym świecie. Pobyt w świątyni to wzbogacające doświadczenie, które odnawia duszę i ducha, łagodzi stres oraz przybliża odwiedzającym tradycyjną koreańską kulturę buddyjską.

Podstawowy program pobytu w świątyni obejmuje rytuały buddyjskie, medytację Seon, ceremonie parzenia herbaty oraz Balwoo-gongyang (buddyjski posiłek spożywany z tradycyjnych drewnianych misek). Można również wziąć udział w wielu innych zajęciach, takich jak wykonywanie lampionów lotosu, tworzenie odbitek tuszem na papierze oraz nawlekanie buddyjskich koralików.

Codzienne rytuały

• Yebul (ceremonia przedświtowa)

W przedświtowej ciemności delikatny, rytmiczny dźwięk Moktak (drewnianego gongu) oraz śpiew mnicha przerywają ciszę, budząc wszystkich na terenie świątyni. Melodyjny śpiew poprzedza grę na czterech większych instrumentach perkusyjnych — bębnie, drewnianej rybie, gongu chmurowym i wielkim dzwonie.

Następnie, gdy wszyscy wejdą już do Głównej Sali Buddy, rozpoczyna się przedświtowa ceremonia oddania czci — śpiewy ku czci Buddów, Bodhisattwów i Poprzedników. Rytuał ten odprawiany jest codziennie w koreańskich świątyniach od niepamiętnych czasów. Dźwięk śpiewów rozbrzmiewający w salach wielkich świątyń jest szczególnie poruszający.

• Medytacja Seon (zen)

Seon to forma medytacji podobna do zen, która pozwala człowiekowi wejrzeć w siebie. Korea słynie z zachowania tej wyjątkowej tradycji medytacyjnej, która nadal rozkwita. Buddyzm koreański z dumą kontynuuje tradycję medytacji poprzez dwa intensywne, 3-miesięczne odosobnienia — jedno latem i jedno zimą.

Wszystkie tradycje buddyjskie obejmują jakąś formę medytacji, a Seon jest sposobem praktykowania medytacji w buddyzmie mahajany. Medytacja ta pozwala uciszyć „małpi umysł”, którego wszyscy doświadczamy, aby nasz umysł stał się przejrzysty i byśmy mogli powrócić do naszego pierwotnego ja. Istnieje wiele innych określeń tego powrotu do pierwotnego ja, w tym oświecenie, przebudzenie oraz urzeczywistnienie własnej natury Buddy.

• Balwoo-gongyang (wspólnotowy buddyjski posiłek ofiarny)

Nawet spożywanie posiłku stanowi część religijnej praktyki mnicha. Przed jedzeniem mnich z wdzięcznością myśli o niezliczonej liczbie osób, które bezpośrednio lub pośrednio uczestniczyły w wytworzeniu, przetworzeniu i przygotowaniu posiłku. Myśli również o bezmiarze istot cierpiących głód i niedostatek. Rozważa także równość i harmonię wspólnoty mnichów, z którymi dzieli posiłek. Prawdziwe koreańskie buddyjskie ofiarowanie posiłku (Balwoo-gongyang, dosłownie „ofiarowanie misek”) to praktyka, w której uczestnik stara się zachować świadomość prawa współzależności wszystkiego, a w konsekwencji — wielkiego współczucia dla wszystkich czujących istot.

Ofiarowanie posiłku odbywa się w pozycji półlotosu i w całkowitej ciszy — nawet drewniane łyżki i pałeczki nie wydają dźwięku, a ani jedno ziarnko ryżu nie zostaje zmarnowane. Nikt nie rozmawia; jedynymi wypowiadanymi słowami są recytacje mnichów w tym poruszającym rytuale.

• Dado (ceremonia herbaciana)

Przygotowywanie i delektowanie się dobrą herbatą jest jedną z praktyk religii buddyjskiej. Koreańczycy mówią, że dobrą herbatę można doceniać na kilka sposobów. Najpierw należy wsłuchać się w odgłosy gotującej się wody, następnie odprężyć się przy kojącym aromacie herbaty i przyglądać się jej łagodnym, subtelnym barwom. Na koniec można poczuć ciepło herbaty promieniujące przez czarkę, powoli delektując się jej smakiem.

Koreańska tradycja picia herbaty nie cechuje się ani formalizmem Japonii, ani popularnymi codziennymi rytuałami Chin i Zachodu. Sytuuje się gdzieś pomiędzy, zachowując swobodę praktyki, która nie jest ani całkowicie klasztorna, ani całkowicie świecka.

Przez stulecia praktykujący medytację Seon pili herbatę jako sposób kontemplacji siebie, natury oraz zasad rządzących wszechświatem. Poprzednicy mówili, że picie herbaty daje sposobność, by w ciszy docenić jej aromat, barwę i piękno; a dążąc w tym do prawdy, można dzięki herbacie zbliżyć się do świata oświecenia, czyniąc skupienie podczas jej picia formą Seon samą w sobie. Stąd wzięło się powiedzenie: „Seon i herbata mają ten sam smak”.

• Ulyeok (praca wspólnotowa)

Ulyeok oznacza wspólną pracę wszystkich mieszkańców świątyni. Ulyeok doskonale odzwierciedla koreańską tradycję Seon. Jedna z zasad Seon głosi: dzień bez pracy jest dniem bez jedzenia. Wszystkie koreańskie świątynie przestrzegają tej reguły; nie jest ona jedynie napomnieniem, lecz w samowystarczalnym życiu w odległej świątyni buddyjskiej stanowi praktyczny aksjomat.

Zazwyczaj Ulyeok rozpoczyna się po śniadaniu i może obejmować prace rolnicze, sprzątanie pomieszczeń mieszkalnych lub zamiatanie dziedzińca. Nie jest to jedynie praca fizyczna, lecz należy ją postrzegać jako kolejną formę praktyki oraz rozwijania cierpliwości i dyscypliny. Choć nie jest tak intensywna jak medytacja Seon, rytmiczna rutyna podstawowych prac stanowi solidny fundament codziennej praktyki mnichów.

Ponadto po medytacji, lekturze sutr i modlitwie mnisi odnajdują w Ulyeok wyciszenie. Zamiatanie jesiennych liści z dziedzińca lub śniegu ze ścieżek daje sposobność do spokojnego obcowania z naturą i ze sobą nawzajem we wspólnocie pracy. Udział w Ulyeok jest dla odwiedzających sposobem wyrażenia wdzięczności gospodarzom oraz włączenia się w ważny codzienny rytuał.

• Zwiedzanie świątyni

Znaczna część dóbr kultury Korei ma charakter buddyjski — w rzeczywistości ponad 65%. Świątynie buddyjskie należą do najbardziej imponujących i najpełniejszych spośród tych zasobów, zachowując różnorodne narodowe dobra kultury, takie jak architektura, rzeźba, rzemiosło i malarstwo. Reprezentują one religijne i artystyczne dzieła powstające od VII wieku, od okresu Trzech Królestw po dynastię Joseon, która zakończyła się w 1910 roku.

Świątynie wykorzystują i prezentują tradycyjną architekturę, a także przechowują i pielęgnują inne historyczne dobra, takie jak malowidła, Dancheong (buddyjskie techniki kolorystyczne), Seungmu (taniec buddyjski) oraz Bumpae (muzyka buddyjska). Koreańskie tradycje są podtrzymywane w świątyniach jako żywe sztuki.

Większość koreańskich świątyń położona jest głęboko w górach. To wyjątkowy aspekt koreańskiej kultury buddyjskiej. Świątynie harmonijnie wpisują się w naturalne otoczenie, wzbogacając krajobraz i ucieleśniając spokój. W takim miejscu można poczuć wewnętrzny pokój, a także doświadczyć tradycyjnej kultury koreańskiej.

• Harmonogram

*To jest typowy harmonogram. Może się nieznacznie różnić w zależności od świątyni. W niektórych świątyniach dostępny jest pobyt Temple Stay poświęcony intensywnej medytacji lub odpoczynkowi. Czas trwania pobytu Temple Stay można przedłużyć.

Lista świątyń dostępnych w programie Temple Stay

* Zdjęcia dzięki uprzejmości Koreańskiej Organizacji Turystycznej oraz świątyń.